Recenzje sztuk teatralnych

Przeszłość rzadko znika bez śladu. Czasem pozostaje ukryta pod warstwą ziemi, zasypana przemilczeniami i rodzinnymi sekretami. Mimo to nadal oddziałuje na teraźniejszość, choć czyni to z ukrycia. Spektakl „Potok. Ćwiczenia ze wspólnoty” Teatru im. Żeromskiego w Kielcach, prezentowany podczas Festiwalu „Kontakt” w Toruniu, wydobywa z zapomnienia prawdziwą historię młodej, naiwnej kobiety i jej otoczenia, kreśląc portret wspólnoty obojętnej na ludzkie cierpienie.

W ramach XXXI edycji Międzynarodowego Festiwalu Sztuk Przyjemnych i Nieprzyjemnych Teatr Powszechny w Łodzi zaprosił widzów na spektakl niecodzienny – żywiołowy, wielowarstwowy i bardzo aktualny. Teatr Zagłębia w Sosnowcu stawia przed widzem pytanie o moc wybaczania – zarówno innym, jak i sobie. Wprowadza nas w świat, gdzie stare urazy zderzają się z pragnieniem uzdrowienia, a postaci zmagają się z ciężarem przeszłości. To opowieść o tym, jak trudno jest uwolnić się od gniewu, ale i o tym, jak wielką siłę może dać akt prawdziwego wybaczenia. Czasem wszystko zaczyna się od książki znalezionej w teatrze. A czasem – od tego, co nigdy nie zostało wypowiedziane. Bo nawet teatr ma swoje sekrety.

Spektakl Teatru Powszechnego „Przełamując fale” opiera się na filmie o tym samym tytule, który wyreżyserował Lars von Trier w 1996 roku. Film osadzony w surowym szkockim krajobrazie – z szarym morzem, zimnym wiatrem i ponurymi skałami – przyjmuje realistyczną, niemal naturalistyczną formę, podkreślając charakterystyczną dla lat 70. atmosferę, z dominującym surowym stylem życia, zmaganiami społecznymi oraz hipokryzję religijnej kalwińskiej wioski. Spektakl przyjmuje nieco inną formę – jest mniej realistyczny, ale bardziej drastyczny. Wątek wyklęcia przez wspólnotę religijną schodzi tu na dalszy plan, a silniej wybrzmiewają motywy alienacji jednostki, wykluczenia siebie z życia i problemy natury psychicznej.